|
|
| Að skjóta spörfugl með fallbyssu. |  Eftir Stefán Svavarsson "Spjóta"
Sagan af okkur Jóni Páli þegar við fórum í útileguna norður í Skagafjörð. Vorið 1980 var ég í sveit í Lónkoti í Sléttuhlíð hjá gömlum og góðum kalli sem var enginn annar en Bjartur í Sumarhúsum.
Jæja en hvað, bóndinn hringir einn sumardaginn þegar við Jón vinur lágum á meltunni og býður okkur að koma norður og veiða en hann hafði frétt það að við þyrftum svo mikið að éta og það væri nóg af silungi og fugli sem við gætum étið á hans landareign, en hann hafði að vísu leigt út jörðina manni sem var bara helvítis aumingi ættaður frá Unaðsdal við Hofsós, Páll að nafni ættaður frá Skuggabjörgum og aldrei annað kallaður en Palli Skuggi. Palli hafði ekki staðið við samninga við gamla manninn sem var kominn á elliheimilið á Sauðárkróki. Sá gamli vildi endilega að við færum í hans boði og færum að veiða. Ég bar upp á Jón þar sem hann flatmagaði í sólabaði og dreymdi hrikalega bætingar hvort við ættum ekki að fara norður yfir heiðar og veiða !
Jón vinur var til í þetta og við bara drifum okkur norður. Jón ákvað að bjóða vinkonu sinni með sem var krúttleg stelpa og sexý en svona heldur tilætlunarsöm eins og konur vilja verða. Við redduðum okkur tjaldi og prímus og bílinn skaffaði ég. Svo bara rennt norður í land. Komum norður í Lónkot um 3-4 fjögur um nóttina og tjölduðum og átum hákarl og skyr svo við svæfum betur.
En svo vildi daman flengja en Jón sagði það væri ekki við hæfi þar sem Spjótinn væri í næsta fleti uppblásinn af súrmjólk og hákarli. Flengingin yrði bara að bíða til betri tíma sagði hann við dráttarvélina.
Nú við sofnuðum vært undir Skagfirskum himni og sjávarlofti og vöknuðum við það að Skuggi sjálfur var að berja tjaldið að utan og sagði okkur að hunskast burt af sinni jörð.. Við sögðum honum að hann ætti ekki jörðina og við værum í fullu leyfi að tjalda, en Skugginn gaf sig ekki og hótaði að ná í hólkinn en þá var Jóni Páli nóg boðið og hentist á fætur með hrikalegum hraða og það sauð
á honum og það sá maður ekki oft. Jæja Jón reif upp tjalddyrnar ber að ofan, þandi kassann og laddsana: "Hver andskotinn gengi hér á eiginlega?"
Palli skuggi hafði náttúrulega aldrei séð annað eins heljarmenni nema kannski í teiknimyndablöðum.
Og þarna stóð þessi hrikalegi skrokkur fyrir framan hann. Palli fölnaði og kom ekki upp nokkru hljóði hvernig sem hann reyndi, heldur sneri sér í hálfhring og hljóp eins og fætur toguðu í burtu, sá var hræddur!
Við lögðum okkur svo bara aftur. Um hádegið tókum við saman tjaldið fórum að næsta bæ en þar vissi ég um gott tjaldstæði. Fengum leyfi hjá heimilisfólkinu, en þessi bær heitir Höfði. Við tjölduðum í laut við sjóinn og fallegt vatn, við köstuðum fyrir silung og skutum fugla í matinn og grilluðum og átum hroðalega og allir voru sáttir nema dráttarvélin sem fékk ekki drátt og var alltaf að kvarta yfir flugunum og kóngulónum. Ég sá að Jóni var farið að þykjar þessar kvartanir frekar leiðigjarnar. Svo skeði það að dráttarvélin var hálfnakin og óflengd í sólbaði með Jón sinn við hlið sér að hún fer að kvarta yfir einhverri flugu sem var alltaf að pirra hana: "´Jón gerðu eitthvað!" suðaði hún... Jón var orðin frekar pirraður og ég sá að vinurinn
teygði sig í riffilinn og hleypti af vopninu við andlit kærustunnar, rosalega brá henni maður! Hún hentist á fætur og sagði hvern andskotann hann væri að gera ? Og svo þuklaði hún sig alla svona að gá hvort hún hefði orðið fyrir skoti. Hljóp síðan inn í tjald alveg brjáluð og sagði að við værum kolgeðveikir...
Flugan sást allavega ekki meira... En við vinirnir hlógum mikð að þessu.
Jón var síðan ekki beðinn um flengingu þetta kvöldið .
En þetta var heldur betur eftirminnileg útileguferð get ég sagt ykkur!
| | Hugleiing: K-E | Heimild Spjóti | Dags. 2---1-2005 |
|
|
